Ben yazdım bunca şeyi... Ve ben kurdum onca hayali... Hepsi hepsi benim uydurmam! Akşama methiyeler yazmam mı tuhaf olan?... Her gün bitişinde rengi sarı bir akşam... Sarı bir defter hüznümü koynunda barındıran... Bıkmayan usanmayan kederler dinledi odam ve yitirilmeyen ümitleri bildi lambam!... Şimdi soruyorum suç mu ağlamak?... Şuç mu eşyanın ruhunu anlamak?... Defterin kalbine dokunmak kalemle ve bir besteyi ruhunda duymak?... Suçsa en büyük suçlu benim! Kessinler cezamı ben yine hüzünle öderim! Varsın görmesin kimse cebimde rengârenk ümitlerim...
Şafak...