Sernamesi hüzün…
Girizgâhı keder…
Zarflayınca bitecek sandım içimdeki kelimeler…
Bilemezdim yazdıkça kanayacak derinlerde birikenler… Rengi olmaz sandığım hüzünler adımla ters düşecek deseler inanmazdım. Ama inandım yalanmış zamansız sevmeler…
Kederim zarflarda sır olsun onlara sığsın istedim… Sığmayıp taşacağını bilemezdim… Nerden bilirdim yanmaya bu denli razı olduğunu kalbimin ve seni anlatamaya yetmeyeceğini kelimelerimin…
Ahd ü Peymanı sırrımı saklamaktı zarfın… Hırz-ı can olmaktı… Avutacaktı kalbimi… Hüznüm bağrında nihan olacaktı…
Belkide yanmak istedim… Gönüllü bir yok oluşa evet dedim… Zarflara sığmayacağını biliyordum belki avunmak istedim… Değil mi ki bir kâğıt parçasına kelimelerimle yemin ettirdim?…
Girizgâhı keder olan mektubun hamişi olsaydı eğer hüzün kokardı elbet hamişteki cümleler…
Şafak…