Aşk geldi, damarlardaki kanım gibi oldu
Varlık boşalıp, her tarafım dost eliyle doldu
Zapteyledi bütün ecza-i vücudumu.
Kaldı kâvi bir nam bana bâki hep
Şu koskoca âlemde yalnız bir kulum
Aşk olmasa hiçbir işe gelmezdi gün ışığı
Aşk geldi, damarlardaki kanım gibi oldu
Varlık boşalıp, her tarafım dost eliyle doldu
Zapteyledi bütün ecza-i vücudumu.
Kaldı kâvi bir nam bana bâki hep
Ya sana varmak ya bana varman
Ya bana gitmeden yanıma kalman
Yasını tutmasam, yaşına varsam
Karanlık doğmadan, ışığa kalsam
Hayal hiç ölçülmez, ne boyu ne de eni
Kaya kömürü gönül, yakar hep, koru benim
Hayata seninle dayanırım her nefes diken
Diken ne derttir gülüm, canın sağ olsun da senin
Aşkın yok nispeti, bir anda bağlanır kısmetin
Her düğüm çözülür, çek hasreti
Havadaki kasvet birazcık benden
Karadaki ben değil, havadaki bazen
Uçan bir kuş, bazen kaybolan bir kumum
Koskoca âlemde yalnız bir kulum
Kolkola gezmek her can ile suç mu?
Tamam o zaman, benim bu âlemde en suçlu…
Baktım göğe masmavi, bastığım yer hâki
Gördüğüm diyar çok, görmediğimse gani gani
Nefes alıp veren bu can da çaresiz kalınca
Özlemim büyük, yolum uzun, ben de bir karınca
Yanan gönül akan suda, o yolun en sonunda
Dostum bende solur, eğer dostum benle kalırsa
Dostun senle yaşar, dostun eğer senle ölürse
Bir çiçek olup açar belki tekrardan doğunca
Her açan senin gülün, her günse benim günüm
Gözyaşı insan külüyse, her yakan insan sözü
Kıvılcım sözün özüyse, ayrılık yakar gözü
Tek gören gönül gözüyse, kelamım gönül sözüm
Yalnızlıktan galip çıkmaktır irfan hiç olmadan
İrfan, çıktığın her seferden dönmek hasret ekmeden
Ektiysen de ders almaktır hasret filizlenmeden
Ekmediysen gönül almaktır seferin bitmeden…
“Gel” dedi sultanımız geldik işte…
İrfan, gönül almaktır seferin bitmeden…
